Czas pracy w trybie zadaniowym. Artykuł 129. § 1. mówi: „Czas pracy nie może przekraczać 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym 4 miesięcy”. Pracodawca, w porozumieniu z pracownikiem, ustala taki czas wykonania zadania w formie Aby stworzyć dobry Grafik pracy w sali zabaw, pierwszej kolejności musisz wybrać odpowiedni dla danego miejsca system czasu pracy. Jeśli godziny pracy twojej sali zabaw nie przekraczają 8h to możesz zdecydować się na wprowadzenie podstawowego systemu czasu pracy. Dla miejsc otwartych dłużej np. d 9:00 do 22:00 najbardziej Potrzebny skrypt do Excela(grafiki, godziny pracy) Witam. Żona robi grafiki do pracy zawsze z koncem miesiąca. Ma zrobić 14 grafików gdzie średnio na grafik przypada ok 20 pracowników. Zajmuje jej to ok 1tyg mozolnej pracy. Czy jest możliwość zrobienia skryptu który by zautomatyzował tą pracę i np po wpisaniu w odpowiednie pole ile Pobierz Grafik dyżurów za darmo z polskim interfejsem. Grafik 2.90 to darmowy program do ustalania miesięcznego rozkładu pracy dla pracowników (tzw. grafik dyżurów ). Ze względu na zawarte Zegar 12-godzinny jest konwencja czas, w którym 24 godziny dnia zostały podzielone na dwa okresy: AM (z łacińska ante meridiem , co przekłada się na „przed południem”) i po południu (od łacińskiego postu meridiem , tłumacząc się „po południu "). [1] [2] Każdy okres składa się z 12 godzin ponumerowanych: 12 (działając System pracy w ruchu ciągłym- dobowo do 12 godzin, norma tygodniowa - przeciętnie do 43 godzin, System czasu pracy przerywany - jedna przerwa w pracy w ciągu doby, trwająca do 5 godzin, Zadaniowy czas pracy - pracodawca ustala z pracownikiem czas niezbędny do wykonania zadania, nie wskazując dobowego wymiaru czasu pracy. Ruszaj się. 8-godzinny dzień pracy to często 8 godzin spędzanych niemal bez przerwy przy biurku. Nie jest to zdrowe dla naszego kręgosłupa i zmniejsza naszą efektywność. Warto mniej więcej co godzinę wstać, rozprostować kości, przejść się lub porozciągać, pozwolić odpocząć oczom. Dzięki temu motywacja się zwiększy, do Zaznaczam, że należy mi się 26 dni urlopu w roku. System, w którym wykonuje się pracę przez 12 godzin to tzw. system równoważny. Urlopu udziela się w dni, które są dla pracownika dniami pracy, zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy, w wymiarze godzinowym, odpowiadającym dobowemu wymiarowi czasu pracy pracownika w danym Zadaniowy czas pracy a wynagrodzenie. Pracownik rozliczany jest na podstawie efektów, nie zaś na podstawie zliczonych godzin. Czas niezbędny do wykonania powierzonych zadań jest bowiem ustalany indywidualnie między pracodawcą a pracownikiem. Warto mieć na uwadze, że jeśli pracodawca w przypadku zadaniowego czasu pracy ustali zakres ostatnia aktualizacja: 09/11/2023. Godziny nadliczbowe a ponadwymiarowe to dwa różne pojęcia, które powszechnie są ze sobą mylone. Godziny ponadwymiarowe dotyczą osób zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, np. na pół etatu. Godziny nadliczbowe, czyli nadgodziny, mogą dotyczyć wszystkich osób zatrudnionych na podstawie T4pA97. Jakie są zasady tworzenia harmonogramów czasu pracy? Co należy uwzględnić w takim harmonogramie? Odpowiedzi na te pytania znajdują się w niniejszym artykule. Znaleźć można również wzór harmonogramu. Tworzenie harmonogramów czasu pracy jest niezbędne wszędzie tam, gdzie nie ma ustalonych stałych godzin i dni świadczenia pracy, wynikających z regulaminu pracy bądź umowy o pracę. Grafiki układać należy zwykle wówczas, gdy stosowany jest równoważny system czasu pracy. Charakteryzuje się on zmiennością liczby godzin pracy w poszczególnych dniach, a często również różnymi dniami pracy. Harmonogramy czasu pracy tworzone mogą być na okres krótszy niż okres rozliczeniowy, przy czym minimalnie muszą obejmować miesiąc. W przypadku stosowania miesięcznych okresów rozliczeniowych czasu pracy harmonogram opiewa jednocześnie na cały okres rozliczeniowy. Wiąże się to z koniecznością bezpośredniego uwzględnienia w nim takich kwestii, jak ● wymiar czasu pracy, ● liczba dni wolnych od pracy, ● maksymalna liczba dni pracy, ● „rozpisanie” dni wolnych za niedziele i święta na okres harmonogramowy. Pracownik powinien otrzymać swój grafik co najmniej na tydzień przed rozpoczęciem pracy w okresie, na który został sporządzony ten rozkład. Zasady tworzenia harmonogramów czasu pracy: ● harmonogram musi być zgodny z „wyznacznikami” wynikającymi z przepisów wewnętrznych (najczęściej z regulaminu pracy), wskazującymi na dni pracy i przedziały czasowe, w jakich praca może być planowana, ● w harmonogramie tworzonym na cały okres rozliczeniowy (najczęściej wówczas, gdy obowiązują miesięczne okresy rozliczeniowe) można zaplanować pracę nie wyższą niż wymiar czasu pracy dla danego miesiąca; tak samo w kwestii dni wolnych – należy zaplanować ich liczbę minimalną, odnosząc się do danego okresu, ● jeżeli harmonogram dotyczy tylko części okresu rozliczeniowego, to nie ma konieczności, by przewidziany w nim czas pracy był równy wymiarowi dla miesiąca, na który tworzy się harmonogram, podobnie z dniami wolnymi (wymiar i dni wolne muszą się zgadzać łącznie w okresie rozliczeniowym), ● w harmonogramie należy wskazać dni pracy, godziny rozpoczynania i kończenia pracy, ● planowana dzienna liczba godzin pracy musi być zgodna ze stosowanym systemem czasu pracy (maksymalnie 8 dla podstawowego, wyższe wymiary dzienne przy stosowaniu systemów równoważnych), ● jedyna przerwa, która musi być oznaczona w harmonogramie, dotyczy przypadków stosowania systemu przerywanego czasu pracy, ● planowana godzina rozpoczęcia pracy może przypadać w niezakończonej dobie pracowniczej jedynie wówczas, gdy stosowane są zmienne rozkłady czasu pracy, ● pracownik musi mieć zapewnione minimalne odpoczynki dobowe i tygodniowe, ● przy planowaniu pracy w niedziele i święta należy jednocześnie zaplanować (i odpowiednio oznaczyć) dni wolne w zamian za tę pracę, ● co najmniej jedna niedziela na cztery tygodnie musi być wolna od pracy. Zobacz również: ZUS Obowiązek tworzenia harmonogramów Obowiązek tworzenia indywidualnych rozkładów czasu pracy (harmonogramów, grafików) dotyczy wszystkich sytuacji, w których nie została wypełniona jedna z czterech przesłanek: 1) rozkład czasu pracy pracownika wynika z prawa pracy albo z umowy o pracę (będą to wtedy stałe rozkłady wskazujące na wykonywanie pracy w tych samych dniach i stałych godzinach), 2) pracodawca w porozumieniu z pracownikiem ustali czas niezbędny do wykonania powierzonych zadań, uwzględniając wymiar czasu pracy wynikający z norm czasu pracy (zadaniowy czas pracy), 3) na pisemny wniosek pracownika stosuje do niego ruchome rozkłady czasu pracy, o których mowa w art. 1401 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (dalej: 4) na pisemny wniosek pracownika pracodawca ustali mu indywidualny rozkład czasu pracy (art. 142 Harmonogram (grafik) pracy jest niezbędny tam, gdzie nie ma ustalonych godzin i dni świadczenia pracy w regulaminie czy umowie o pracę. Jest dla pracownika jedynym skonkretyzowanym źródłem informacji o tym, kiedy będzie musiał świadczyć pracę. W harmonogramie tworzonym na cały okres rozliczeniowy można zaplanować pracę nie wyższą niż wymiar czasu pracy dla danego okresu rozliczeniowego. Najczęściej występuje to wówczas, gdy pracodawca stosuje miesięczne okresy rozliczeniowe – przy dłuższych raczej większość pracodawców tworzy harmonogramy na minimalny okres wymagany przez przepisy. Tak samo w kwestii dni wolnych – należy zaplanować ich minimalną liczbę odnosząc się do danego okresu rozliczeniowego. Przy planowaniu pracy w równoważnym systemie czasu pracy (12-godzinnej) pracownik będzie miał zawsze zapewnioną większą liczbę dni wolnych niż minimalna, ponieważ aby zrównoważyć nadpracowany ponad 8 godzin czas, pracodawca będzie rozpisywał więcej dni wolnych w harmonogramie. Część naszych pracowników pracuje w systemie równoważnego czasu pracy w jednomiesięcznych okresach rozliczeniowych. Planujemy im w harmonogramach pracę na zmiany zawsze 12-godzinne. Czy to jest prawidłowe? Przyjęcie zasady tworzenia harmonogramów zawsze z 12-godzinnymi dniami pracy oznaczałoby w wielu przypadkach planowanie pracy niezgodnie z wymiarem czasu pracy w okresie rozliczeniowym. W większości miesięcy niezbędne byłoby „skorygowanie” przynajmniej jednego dnia i zaplanowanie w nim pracy odpowiednio krótszej. W 2017 r. w poszczególnych miesiącach kalendarzowych czas pracy wynosi 152, 160, 168, 176 i 184 godzin. Przy planowaniu pracy zawsze 12-godzinnej należałoby uwzględnić: ● 12 lub 13 dni pracy (144 lub 156 godz.) – przy 152 godz. (kwiecień, grudzień), ● 13 lub 14 dni pracy (156 lub 168 godz.) – przy 160 godz. (luty, listopad), ● 14 dni pracy – przy 168 godz. (styczeń, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień) – w tych miesiącach zgadzałby się planowany wymiar czasu pracy z wymiarem dla miesięcznego okresu rozliczeniowego obejmującego miesiąc kalendarzowy, ● 14 lub 15 dni pracy (168 lub 180 godz.) – przy 176 godz. (sierpień, październik), ● 15 lub 16 dni pracy (180 lub 192 godz.) – przy 184 godz. (marzec). W tych miesiącach 2017 r., w których wymiar czasu pracy nie wynosi 168 godzin, a obowiązują miesięczne okresy rozliczeniowe, przy planowaniu czasu pracy zawsze po 12 godzin następować musiałaby jedna z dwóch sytuacji: 1) wskazanie w grafiku niższej liczy godzin, niż wynika to z wymiaru czasu pracy dla danego miesiąca, 2) zaplanowanie w grafiku wyższej liczy godzin niż wynikająca z wymiaru czasu pracy dla danego miesiąca. W pierwszym przypadku pracodawca nie narusza przepisów o czasie pracy. Takie planowanie pracy ma jednak przełożenie na jego finanse. Mimo nieprzepracowania przez pracownika całego wymiaru czasu pracy dla miesiąca, pracodawca będzie musiał wypłacić pełne wynagrodzenie za ten miesiąc. Zgodnie z art. 94 pkt 2 pracodawca powinien w taki sposób organizować pracę, aby zapewniać pełne wykorzystanie czasu pracy. Niezrealizowanie tego obowiązku nie może powodować negatywnych skutków po stronie pracownika. W sferze budżetowej taka sytuacja zaś może pozostawać w sprzeczności z zasadami dyscypliny finansów publicznych. Bardziej skomplikowany jest drugi przypadek, czyli zaplanowanie o kilka godzin więcej do przepracowania niż wymiar czasu pracy dla danego miesiąca. Skoro pracodawca „rozpisuje” pracę ponad wymiar czasu pracy, to planuje pracę w godzinach nadliczbowych. Pracą taką jest bowiem praca ponad normy czasu pracy lub przedłużony dobowy wymiar czasu pracy. Normy czasu pracy to przeciętnie 40 godzin na tydzień w okresie rozliczeniowym. Praca w godzinach nadliczbowych jest dopuszczalna w razie: ● konieczności prowadzenia akcji ratowniczej w celu ochrony życia lub zdrowia ludzkiego, ochrony mienia lub środowiska albo usunięcia awarii, ● szczególnych potrzeb pracodawcy. Żadna z tych przesłanek nie może być odniesiona do zwykłej organizacji pracy, uzasadniona wygodą związaną z planowaniem 12-godzinnych dni pracy. Szczególne potrzeby pracodawcy nie mogą być wynikiem stałych, powtarzalnych sytuacji związanych z organizacją pracy, ale dotyczyć powinny pewnych konkretnych sytuacji uzasadniających zwiększone zapotrzebowanie na pracę. Są to potrzeby specjalne, niecodzienne, odróżniające się od zwykłych potrzeb związanych z prowadzoną działalnością (uzasadnienie wyroku SN z 26 maja 2000 r., sygn. akt I PKN 667/99). Biorąc pod uwagę takie znaczenie „szczególnych potrzeb”, zakwestionować można praktykę polegającą na stałym zlecaniu pracy nadliczbowej tylko w związku z koniecznością ustalenia 12-godzinnej zmiany w jednym z dni miesiąca. Konieczne jest zatem rozpisanie co najmniej jednego dnia pracy w taki sposób, aby poprzez zaplanowanie w nim odpowiednio niższej liczby godzin do przepracowania niż 12, został zachowany wymiar czasu pracy dla danego miesiąca. Może to być rozłożone na kilka dni, np. w miesiącu, w którym wymiar czasu pracy wynosi 152 godziny, pracodawca planuje 12 dni pracy po 12 godzin i jeden dzień 8-godzinny albo 10 dni pracy po 12 godzin i 4 dni 8-godzinne. Przykładowy harmonogram czasu pracy dla lutego 2017 r. Założenia: ● pracownik pracuje w systemie równoważnym z miesięcznymi okresami rozliczeniowymi, ● pracodawca stara się planować pracę po 12 godzin, ● wszystkie soboty i niedziele są dla pracownika dniami wolnymi od pracy (patrz: wzór). WZÓR Harmonogram czasu pracy – luty 2017 Poniedziałek Wtorek Środa Czwartek Piątek Sobota Niedziela 1 2 3 4 5 12 12 12 W5 WN 6 7 8 9 10 11 12 12 12 12 12 WH W5 WN 13 14 15 16 17 18 19 WH 12 12 12 WH W5 WN 20 21 22 23 24 25 26 12 12 WH WH WH W5 WN 27 28 12 4 WH – wolne harmonogramowe WN – wolna niedziela W5 – wolne z tytułu pięciodniowego tygodnia pracy MAREK ROTKIEWICZ prawnik, specjalista z zakresu prawa pracy, autor licznych publikacji prasowych oraz książkowych o tej tematyce, wykładowca, trener PODSTAWA PRAWNA ● art. 94, art. 129, art. 151 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy ( z 2016 r. poz. 1666; z 2016 r. poz. 2255) Stosownie do przepisu art. 129 §1 kodeksu pracy czas pracy nie może przekraczać 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin na tydzień, przy czym od powyższego są pewne wyjątki, dopuszczające pracę w przedłużonym dobowym wymiarze czasu pracy (norma 8 godzin na dobę obowiązuje, natomiast np. w systemie równoważnym pracownikowi można przedłużyć wymiar dobowy do 12, 16 a nawet 24 godzin pracy na dobę; nie skutkuje to automatycznie powstaniem godzin nadliczbowych dobowych). O ile równoważny system czasu pracy, pozwalający na wydłużenie dniówki pracowniczej ponad obowiązującą normę jest dla wielu pracodawców bardzo wygodny, tak w praktyce może on sprawiać pewne problemy w związku z udzielaniem tym pracownikom urlopów wypoczynkowych. W tym artykule omówimy zasady udzielania urlopów wypoczynkowych pracownikom, których dniówka jest dłuższa albo krótsza niż 8 godzin pracy. Praca po 12 godzin na dobę a udzielanie urlopu wypoczynkowego Zatrudniony w podstawowym systemie czasu pracy w pełnym jego wymiarze pracownik pracuje po 8 godzin na dobę, z reguły w wyznaczonych godzinach „od do”. W jego przypadku udzielanie urlopu wypoczynkowego nie nastręcza specjalnych trudności. Ustala się należny pracownikowi wymiar urlopu w danym roku kalendarzowym, a następnie udziela tego urlopu przyjmując zgodnie z art. 154(2) §2 kodeksu pracy jeden dzień urlopu w wymiarze 8 godzin. W praktyce zatem dla tego pracownika fizyczny dzień nieobecności urlopowej oznacza wykorzystanie jednego dnia urlopu z należnej temu pracownikowi puli. Nieco inaczej będzie jednak w przypadku pracowników, zatrudnionych albo w niepełnym wymiarze czasu pracy albo np. w systemie równoważnym czasu pracy, z wymiarem dobowym wyższym albo niższym niż 8 godzin. Zgodnie z art. 154(2) §1 kodeksu pracy urlopu wypoczynkowego udziela się pracownikowi w dni, które są dla niego dniami roboczymi. Oznacza to, że jeśli np. pracownik zatrudniony w systemie równoważnym ma zaplanowaną pracę po 12 godzin na dobę od poniedziałku do środy, czwartek ma wolny, a w piątek ma zaplanowane 4 godziny pracy, to jeśli on składa wniosek o udzielenie urlopu wypoczynkowego od poniedziałku do piątku, to znaczy, że składa on wniosek o udzielenie tego urlopu na poniedziałek, wtorek, środę i piątek, bo te dni są dla niego dniami roboczymi. A ponieważ pracuje w te dni albo więcej albo mniej niż 8 godzin (8 godzin to jeden przeliczeniowy dzień urlopu wypoczynkowego), to należy ustalić, ile w praktyce tego urlopu wypoczynkowego wykorzysta – o ile pomniejszy się należna mu na dany rok pula urlopowa. Zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy pracownik ma prawo do odpowiednio 20 albo 26 dni urlopu wypoczynkowego, w zależności od stażu pracy wraz z tzw. okresami zaliczalnymi. Jeśli nie pracuje on po 8 godzin na dobę, to aby udzielić mu urlopu, najlepiej należne dni urlopu przeliczyć na godziny. Oznacza to, że w przypadku należnych 20 dni urlopu pracownik będzie miał do wykorzystania 160 godzin urlopu, a pracownik z prawem do 26 dni urlopu wypoczynkowego za rok będzie miał 208 godzin tego urlopu. Jeśli zatem w danym dniu pracownik ma zaplanowane 12 godzin pracy, a w tym dniu chce skorzystać z urlopu wypoczynkowego, to oznacza to jeden dzień „fizycznej” nieobecności urlopowej, ale należna pracownikowi pula pomniejszy się o półtora dnia urlopu przeliczeniowo (12 godzin). Z kolei jeśli ma on zaplanowane danego dnia np. jedynie 4 godziny pracy, to znów „fizycznie” ma on jeden dzień nieobecności urlopowej, ale należna mu pula urlopowa pomniejsza się o 4 godziny, a nie o 1 dzień urlopu. O powyższym należy bezwzględnie pamiętać. Dotyczy to również pracowników niepełnoetatowych. Ci z kolei roczny wymiar urlopu wypoczynkowego mają naliczany proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy (np. dla pracownika na pół etatu będzie to 10 albo 13 dni, czyli 80 albo 104 godziny urlopu wypoczynkowego za rok). Jeśli pracownik taki ma zaplanowane danego dnia 4 godziny pracy, wykorzystuje on 4 godziny urlopu, a nie 1 przeliczeniowy dzień urlopu. Przepis art. 154(2) §1 kodeksu pracy mówi jasno – urlopu (wypoczynkowego) udziela się w dni, które są dla pracownika dniami pracy, zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy, w wymiarze godzinowym, odpowiadającym dobowemu wymiarowi czasu pracy pracownika w danym dniu. Sporządzenie grafiku czasu pracy w zakładzie pracującym na 3 zmianyDokument W jaki sposób sporządzić harmonogram pracy zmianowej dla pracowników zatrudnionych w podstawowym systemie czasu pracy, w jednomiesięcznym okresie rozliczeniowym? Proszę o przykład grafiku obejmującego pracę na 3 zmiany, z uwzględnieniem dni wolnych z tytułu pięciodniowego tygodnia pracy oraz pracy w niedzielę i święta, przy założeniu że pierwsza zmiana pracuje w godz. – druga od do a trzecia w godz. do rano. Odpowiedź: Planując rozkład czasu pracy pracowników pracodawca pamiętać o tym, aby planować ich czas pracy w pełnym obowiązującym wymiarze, zapewniać odpowiednią liczbę dni wolnych od pracy oraz o zachowaniu minimalnych okresów odpoczynków dobowych i tygodniowych. Pracą zmianową jest wykonywanie pracy według ustalonego rozkładu czasu pracy przewidującego zmianę pory wykonywania pracy przez poszczególnych pracowników po upływie określonej liczby godzin, dni lub tygodni. Pracę zmianową pracodawca może zastosować w stosunku do wszystkich zatrudnionych w zakładzie pracowników bez względu na system czasu pracy, jakim są objęci. Zmianowa organizacja pracy dopuszcza powierzanie pracownikom pracy na różnych zmianach. Przenosząc pracownika do pracy z jednej na drugą zmianę, pracodawca musi jednak pilnować, aby takie działanie nie powodowało naruszenia przepisów prawa pracy o czasie pracy, a przede wszystkim by zachowane były minimalne okresy odpoczynków dobowych i tygodniowych. Konieczność zagwarantowania pracownikom odpowiedniej liczby dni wolnych od pracy oraz minimalnej długości odpoczynków dobowych i tygodniowych powoduje, że stosując rozkład trzyzmianowy w podstawowym systemie czasu pracy pracodawca nie jest w stanie zapewnić funkcjonowania firmy całodobowo przez 7 dni w tygodniu. Jak pokazuje przestawiony powyżej rozkład czasu pracy pracodawca musi albo zapewniać całe dni wolne od pracy w firmie albo (co widać w ostatnim tygodniu kwietnia) zapewniać dni wolne dla poszczególnych zmian powodując tym, że nie wszystkie zmiany w niektórych dniach tygodnia będą obsadzone. Autorem odpowiedzi jest: Joanna Kaleta